Το Ισραήλ ποτέ δε σταμάτησε την πειρατεία στα παλαιστινιακά ύδατα

Παλαιστίνιοι ψαράδες συναντιούνται με τα παραδοσιακά αλιευτικά σκάφη τους στη Μεσόγειο Θάλασσα σε ένα απογευματινό ψάρεμα έξω από την πόλη της Γάζας (Reuters)

Παλαιστίνιοι ψαράδες συναντιούνται με τα παραδοσιακά αλιευτικά σκάφη τους 
στη Μεσόγειο Θάλασσα σε ένα απογευματινό ψάρεμα έξω από την πόλη της Γάζας 
(Reuters)

 

Δεν είναι κοινώς γνωστό, λόγω της ελλιπούς κάλυψης των ΜΜΕ, αλλά για δεκαετίες το Ισραήλ διαπράττει πράξεις πειρατείας στα παλαιστινιακά ύδατα. Οι παλαιστίνιοι ψαράδες αντιμετωπίζουν επιθέσεις, απαγωγές και κλοπές, μερικές φορές μόνο ένα μίλι από την ακτή της Λωρίδας της Γάζας.

Παρά τις υποσχέσεις συγκράτησης, οι επιθέσεις του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού έχουν συνεχιστεί και μετά από την εκεχειρία, τον Νοέμβρη του 2012, μεταξύ των ισραηλινών αρχών και της παλαιστινιακής αντίστασης. Στις 24 Μαρτίου του 2013, το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Mezan σημείωσε ότι «Από τη στιγμή της  συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει 44 επιθέσεις κατά ψαράδων στα νερά της Γάζας, τραυματίζοντας τέσσερις ψαράδες. Οι ισραηλινές δυνάμεις συνέλαβαν 44 ψαράδες, κατάσχεσαν εννέα σκάφη και κατέστρεψαν αλιευτικό εξοπλισμό σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις».

Η ισραηλινή ναυτική βαρβαρότητα εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας το 2010, όπου ισραηλινοί κομάντος πυροβόλησαν και σκότωσαν εννέα άοπλα άτομα (πολλά με εξ επαφής πυροβολισμό) από διάφορα κράτη  και τραυμάτισαν περισσότερα από 50 άτομα, έφτασε στα πρωτοσέλιδα για λίγο, και μετά έσβησε. Ενώ οι προηγούμενες επιθέσεις στα σκάφη αλληλεγγύης, και εκείνες που ακολούθησαν, έλαβαν, στην καλύτερη περίπτωση, ελάχιστη κάλυψη στα ΜΜΕ.

Επίθεση σε παλαιστινιακή βάρκα από ισραηλινά πολεμικά, με βαρύ καταιγισμό πυρών  όπου 
πυρπολήθηκε η βάρκα και καταστράφηκε  εντελώς, Αύγουστος 31, 2009. (Φωτογραφία: Eva Bartlett)

 

Παρομοίως, οι σχεδόν καθημερινές επιθέσεις στους παλαιστίνιους ψαράδες, αν και καλά καταγεγραμμένες από παλαιστινιακές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και από παρατηρητές, δεν καλύπτονται σχεδόν καθόλου από τα ΜΜΕ.  Τα ισραηλινά πολεμικά στα ύδατα της Γάζας πυροβολούν, βομβαρδίζουν και εκτοξεύουν νερό κατά των Παλαιστίνιων ψαράδων συστηματικά,  πέρα από το να κατάσχουν τις βάρκες τους.

Πριν απαγάγει τους παλαιστίνιους ψαράδες, το ισραηλινό ναυτικό τους διατάζει, απειλώντας τους με όπλο, να γδυθούν μέχρι τα εσώρουχά τους, να βουτήξουν σε παγωμένα νερά και συχνά να κολυμπήσουν για μισή ώρα ή παραπάνω, και μετά από όλα αυτά τους τραβούν πάνω στο ισραηλινό πολεμικό, τους βάζουν χειροπέδες και τους δένουν τα μάτια (συνήθως ακόμα μόνο με τα εσώρουχά τους) και έπειτα τους απαγάγουν στο Ισραήλ.

Πολλοί ψαράδες αναφέρουν ότι οι ανακρίσεις επικεντρώνονται στην άντληση πληροφοριών.  Οι ισραηλινοί ανακριτές ρωτούν για τους μισθούς των ψαράδων, ποιοι είναι οι γείτονές τους και προσπαθούν να εξαναγκάσουν τους ψαράδες να συνεργαστούν με το Ισραήλ.  Οπότε οι απαγωγές και οι ανακρίσεις δεν έχουν σχέση με τη συνήθη εξήγηση της «αυτοάμυνας».

Palestinians trying to mitigate the effects of an Israeli attack. (Photo: Eva Bartlett/copyright RT)
Παλαιστίνιοι που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν μια  ισραηλινή  επίθεση  
(Φωτογραφία: Eva Bartlett/copyright RT)

 

Στην Έκθεσή του το 2002, το Παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (PCHR) σημειώνει ότι εκτός από τις επιθέσεις στους παλαιστίνιους ψαράδες, το ισραηλινό ναυτικό καταστρέφει τον εξοπλισμό αλίευσης και βουλιάζει τις βάρκες τους.

Επιπλέον το Ισραήλ επιβάλλει πρόστιμα στους παλαιστίνιους αλιείς, οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν για την αποθήκευση των κλεμμένων σκαφών τους στο Ισραήλ και για την επιστροφή των σκαφών, τα οποία συχνά είναι κατεστραμμένα ή έχουν σοβαρές ζημιές, και σχεδόν πάντα απογυμνωμένα από εξοπλισμό. 

Είναι Παλιά Είδηση

Η ιστορία των ισραηλινών επιθέσεων και μονομερών περιορισμών στους παλαιστίνιους αλιείς ξεκινάει από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, λίγο μετά την υπογραφή των Συμφωνιών «Ειρήνης» του Όσλο.  Στα πλαίσια της  Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1994 που υπογράφηκε από το Ισραήλ και τις Παλαιστινιακές Αρχές, τα αλιευτικά ύδατα των παλαιστίνιων εκτείνονται μέχρι 20 ναυτικά μίλια από την ακτή της Γάζας.

Το PCHR σημειώνει ότι το Μάρτιο του 1996, «Οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις επέβαλαν θαλάσσιο αποκλεισμό στη Λωρίδα της Γάζας. Όταν χαλάρωσαν τον αποκλεισμό, στις 22 Μαρτίου του 2002, μείωσαν την περιοχή που επιτρέπεται το ψάρεμα στα 12 ναυτικά μίλια, εμποδίζοντας τους ψαράδες να κινηθούν πάρα πέρα, με αρνητικές επιπτώσεις στην παραγωγή και στο εισόδημα τους».

Palestinian workers rebuild a house in Gaza City in which Mohammed al-Dallu, a Hamas policeman described by the Israeli army as a terrorist, was killed along with nine other members of his family and two neighbours during Israel's last November Gaza campaign, on April 15, 2013 (AFP Photo / Mohammed Abed) 
15 Απριλίου, 2013, Παλαιστίνιοι εργάτες ξαναχτίζουν ένα σπίτι στην πόλη της Γάζας όπου 
σκοτώθηκε ο Mohammed al-Dallu (ένας αστυνομικός της Χαμάς που περιγράφεται από τον 
ισραηλινό στρατό ως τρομοκράτης) μαζί με εννέα αλλά μέλη της οικογένειάς του και 
δύο γείτονες στην τελευταία εκστρατεία του Ισραήλ τον περασμένο Νοέμβρη.(AFPPhoto/Mohammed Abed)

 

Στα τέλη του 2008, πριν τις 23 μέρες βομβιστικών επιθέσεων στη Λωρίδα της Γάζας όπου σκοτώθηκαν 1.455 παλαιστίνιοι, οι ισραηλινές αρχές, πάλι παράνομα, μείωσαν την περιοχή αλίευσης στα 3 μίλια, με αποτέλεσμα να απαγορεύεται στους παλαιστίνιους   ψαράδες η πρόσβαση σε περίπου 85% των υδάτων αλίευσης.  

Μετά τη διεξαγωγή της ισραηλινής επίθεσης  στη Γάζα, για οχτώ ημέρες το Νοέμβριο του 2012, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 170 Παλαιστίνιοι, οι ισραηλινές αρχές  επέκτειναν τα όρια που είχαν επιβάλλει μονομερώς στα 6 μίλια.  Το Μάρτιο του 2013 μείωσαν για άλλη μια φορά την περιοχή στα τρία μίλια.  Αλλά πολλοί ψαράδες έχουν καταθέσει ότι το ισραηλινό ναυτικό τους επιτίθεται ακόμα και όταν είναι μόνο ένα ή δύο μίλια από την ακτή της Γάζας.   

Οι Παλαιστίνιοι ψαράδες λένε ότι η διαφορά μεταξύ ενός περιορισμού τριών ή έξι μιλιών είναι αμελητέα. Ο ΟΗΕ επισημαίνει ότι «η πλειονότητα ψαριών υψηλής αξίας βρίσκονται πέρα από 12 ναυτικά μίλια από την ακτή, εκεί που ο βυθός κατηφορίζει και γίνεται βραχώδης» και, χωρίς να προσφέρει κανέναν τρόπο για να εξασφαλίσει την εφαρμογή, προτείνει ότι «η επέκταση της προσβάσιμης περιοχής στα 12νμ θα επέτρεπε στους ψαράδες να αυξήσουν την ψαριά τους, να αξιοποιήσουν τα υψηλής αξίας ψάρια του βυθού και να απολαύσουν υψηλότερες οικονομικές αποδόσεις».

Ποιος θα αστυνομεύσει τους ισραηλινούς πειρατές;

Οι ισραηλινές αρχές ισχυρίζονται συστηματικά ότι οι ενέργειες του κατοχικού στρατού τους γίνονται επιεδή βρίσκεται σε «αυτοάμυνα», συμπεριλαμβανομένων της πειρατεία και των θανατηφόρων επιθέσεων στους παλαιστίνιους ψαράδες.  Όλα αυτά, μαζί με όριο των 3 μιλίων που αποτελεί συλλογική τιμωρία, είναι πτυχές της ισραηλινής στρατηγικής αποδεκατισμού της αλιευτικής παράδοσης της Γάζας ως μέσου επιβίωσης και  οικονομίας, και είναι μέρος του συνολικού σχεδίου του Ισραήλ για να καταστήσει εξαθλιωμένους  και χωρίς ελπίδα όσους περισσότερους Παλαιστίνιους είναι δυνατόν. 

Wreckage of a Palestinian fishing boat destroyed by Israeli navy shelling. (Photo: Eva Bartlett/copyright RT)
Συντρίμμια μιας παλαιστίνιας ψαρόβαρκας κατεστραμμένη από βόμβες 
του ισραηλινού ναυτικού. (Photo: Eva Bartlett/copyright RT)

 

Σύμφωνα με  έκθεση του ΟΗΕ, από τις αρχές του 2009 μέχρι τη δημοσίευση της έκθεσης το Νοέμβριο του 2011, «τέσσερις ψαράδες έχουν σκοτωθεί και άλλοι 17 έχουν τραυματιστεί από ισραηλινά πυρά».  Ο αριθμός των ψαράδων που έχουν σκοτωθεί την τελευταία δεκαετία δεν είναι σαφής, αλλά αναφορές από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τοπικές πληροφορίες θέτουν το σύνολο σε πάνω από 10 ψαράδες. Ο αριθμός των ψαράδων που έχουν τραυματιστεί και απαχθεί φτάνει στους εκατοντάδες.

Το Ισραήλ συνεχίζει να κρατάει 36 παλαιστίνιες ψαρόβαρκες, κάποιες από το 2008, που πιάστηκαν σε παλαιστίνια ύδατα από πειρατείες. Χωρίς τις βάρκες τους, 144 ψαράδες είναι χωρίς δουλειά.  Η συντριπτική πλειοψηφία των ψαράδων είναι ήδη κάποιοι από τους φτωχότερους της Γάζας.  Με τις βάρκες και τον εξοπλισμό τους να έχει κλαπεί ή καταστραφεί, οι ψαράδες πέφτουν βαθύτερα στην κατασκευασμένη (από το Ισραήλ)φτώχεια.

Ο ισραηλινός αποκλεισμός, που επιβλήθηκε λίγο μετά τη δημοκρατική εκλογή της Χαμάς το 2006, έχει καταφέρει να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησαν οι ισραηλινοί αποκλεισμοί τη δεκαετία του ’90. Δηλαδή, κατέστρεψε την οικονομία της Λωρίδας, προκαλώντας την κατασκευασμένη φτώχεια που επικρατεί σήμερα, και άφησε το 80 τοις εκατό του πληθυσμού να εξαρτάται από επισιτιστική βοήθεια.  

Η κρίση λυμάτων, δημιουργημένη από τον αποκλεισμό, όπου 90 εκατομμύρια  λίτρα ακατέργαστα ή μερικώς επεξεργασμένα λύματα διοχετεύονται στη θάλασσα σε καθημερινή βάση, προσθέτει  άλλο ένα επίπεδο κινδύνου στην αλιευτική βιομηχανία της Γάζας. Οι μπακαλιάροι που ζουν σε αυτά τα τοξικά νερά, είναι τα μόνα ψάρια που οι παλαιστίνιοι ψαράδες είναι σε θέση να πιάσουν σε απόσταση τριών μιλίων. Τον Αύγουστο του 2010, ο ΟΗΕ σημείωσε ότι το «μικροβιολογικά μολυσμένο θαλασσινό νερό, που βρέθηκε κατά μήκος στην ακτή της Λωρίδας της Γάζας, αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την υγεία όχι μόνο για τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις παραλίες για ψυχαγωγία, αλλά και για ολόκληρο τον πληθυσμό, μέσω ενδεχομένως μολυσμένων θαλασσινών τροφίμων».

 

Το 2007, ο ΟΗΕ προειδοποιούσε για την υπεραλίευση νεαρών μπακαλιάρων  : «Οι ψαράδες έχουν αναγκαστεί να ρίχνουν τα δίχτυα τους σε νερά που έχουν νεαρά ψάρια και είδη σε αναπαραγωγή, που θα πει ότι τα ψάρια που αλιεύονται είναι συνήθως μικρά, για να μην αναφέρουμε και  τη μακροπρόθεσμη ζημιά που γίνεται στους θαλάσσιους βιοτόπους».

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, έως το 2011,  τα «μελλοντικά αλιευτικά αποθέματα θα απειληθούν» εάν η υπεραλίευση συνεχιστεί και ανέφερε τον αντίκτυπο στα αλιεύματα εκείνου του έτους.  « Η υπεραλίευση σε κλειστούς χώρους προκάλεσε τη μείωση κατά 90 τοις εκατό στην αλίευση σαρδέλας,  από το 2008… Η φετινή ψαριά σαρδέλας ήταν η χαμηλότερη που καταγράφηκε τα τελευταία 12 χρόνια… Το 2011 κατά πάσα πιθανότητα θα έχει επίσης τις χαμηλότερες καταγραφές για όλα τα ψάρια που αλιεύονται». 

Wreckage of a Palestinian fishing boat destroyed by Israeli navy shelling. (Photo: Eva Bartlett/copyright RT) 

Συντρίμμια μιας παλαιστινιακής ψαρόβαρκας κατεστραμμένη από βομβαρδισμούς του ισραηλινού 
ναυτικού. (φωτο: Eva Bartlett/copyright RT)

 

Ιστορικά, αυτό ποτέ δεν ήταν πρόβλημα, αφού οι ψαράδες έβγαιναν στα 10 και περισσότερα μίλια για να πιάσουν τα μεταναστευτικά ψάρια, όπως τις σαρδέλες.

Ο τομέας αλιείας που κάποτε παρείχε  απασχόληση και οικονομικά προσιτή διατροφή , σε ένα αρκετά μεγάλο τμήμα των 1,7 εκατομμυρίων Παλαιστινίων της Γάζας, είναι τώρα απλώς ένα επικίνδυνο ρίσκο και φάρσα του παλαιού του εαυτού. Το PCHR ανέφερε, το Μάρτιο του 2013, ότι η αλιευτική βιομηχανία της Γάζας είναι «στα πρόθυρα της κατάρρευσης, κατεβάζοντας τον αριθμό των εργαζόμενων ψαράδων από περίπου 10.000 το 1999 σε λιγότερο από 3.200 σήμερα».

Επίσης το Μάρτιο, το PCHR και οι ομάδες δικαιωμάτων Al Mezan και Al Dameer κάλεσαν τον ΟΗΕ να αναλάβει δράση κατά των επιθέσεων και των περιορισμών του Ισραήλ στους ψαράδες της Γάζας. Σε κοινή επιστολή, οι ομάδες  προέτρεψαν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να «αναγνωρίσει δημοσίως και να καταδικάσει τα κατασταλτικά μέτρα που επιβάλλονται από τις ισραηλινές αρχές ως μια μορφή συλλογικής τιμωρίας των αμάχων της Λωρίδας της Γάζας.»

Όμως, όπως επισημαίνουν στην επιστολή τους, ο ΟΗΕ έχει απευθύνει έκκληση παλαιότερα για το τέλος του αποκλεισμού, και έχει δηλώσει το 2012 ότι ο αποκλεισμός «ισοδυναμεί με συλλογική τιμωρία όλων όσων ζουν στη Γάζα και είναι μια άρνηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου».

Και τι έχει πετύχει αυτή η καταδίκη στην πραγματικότητα; Όταν πρόκειται για το Ισραήλ, κανείς διεθνής οργανισμός δεν θα το σταματήσει από το να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, καθώς και να διαπράττει εγκλήματα πολέμου και συλλογική τιμωρία.

Μόνο το Μάρτιο, σχεδόν τρία χρόνια μετά που το Ισραήλ δολοφόνησε εννέα ακτιβιστές αλληλεγγύης στη σφαγή του Mavi Marmara, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου (μετά την επίσκεψη του Ομπάμα) έκδωσε μια ανιαρή συγγνώμη προς τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ερντογάν, απολογούμενος για τα «επιχειρησιακά λάθη» που έγιναν κατά την επιδρομή.  Και παρόλο που ο Ερντογάν εξέφρασε δημόσια ικανοποίηση με την ελάχιστα απολογητική συγγνώμη, οι συγγενείς των δολοφονημένων Τούρκων και οι παγκόσμιοι υποστηρικτές του Στόλου δεν έχουν κατευναστεί. 

Αλλά μόνο μέχρι την απολογία, συνεπώς αποδοχή της ενοχής, έφτασε η ανάληψη ευθύνης.  Η μόνη ανάκριση που πραγματοποιήθηκε ήταν μια υπό την ηγεσία ισραηλινών, η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ισραηλινοί κομάντος δεν έφταιγαν. Κανένας διεθνής οργανισμός δεν υπέβαλλε τις ισραηλινές αρχές σε ανάκριση, ούτε και θα το κάνει.  Και από τις προϋποθέσεις που ο Ερντογάν έθεσε προκειμένου να συνεχίσει τις σχέσεις με το Ισραήλ, το σιωνιστικό κράτος ξεγλίστρησε από την πιο σημαντική προϋπόθεση: Άρση του αποκλεισμού της Γάζας.

Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να περιορίζει τους Παλαιστίνιους ψαράδες σε λιγότερο από τρία μίλια, πυροβολώντας και βομβαρδίζοντας τους κατά βούληση, και κανείς δεν θα τους σταματήσει. Οι ψαράδες της Γάζας αφέθηκαν στην τύχη τους, στα πολύ περιορισμένα αλιευτικά ύδατα τους.  Είναι μια θλιβερή βεβαιότητα ότι η ισραηλινή πειρατεία θα συνεχίσει ανεμπόδιστη, με τη συνενοχή των ΜΜΕ και των διεθνών οργανισμών.

 

 

H Eva Bartlett είναι ανεξάρτητη δημοσιογράφος και ακτιβίστρια που  ζει στη Λωρίδα της Γάζας από τα τέλη του 2008.

Source

 

Tiny URL for this post:
 

This post is also available in: Αγγλικα