Oι ψαράδες στη Γάζα μένουν χωρίς δουλειά μετά τις παράνομες συλλήψεις τους στα παλαιστινιακά ύδατα

«Αυτή τη φορά δεν μας ανάγκασαν να κολυμπήσουμε γυμνοί στη θάλασσα»

1, Ιουνίου 2013, Petra Stastna | Γάζα, Κατεχόμενη Παλαιστίνη

Ένας νεαρός Παλαιστίνιος ψαράς συνελήφθη μαζί με τον αδελφό του, όταν βρισκόταν σε παλαιστινιακά ύδατα στις 19 Μαΐου 2013, από το ισραηλινό ναυτικό και αφέθηκε ελεύθερος την επόμενη μέρα. Η βάρκα τους και όλος ο εξοπλισμός της κατασχέθηκαν από τους Ισραηλινούς, αφήνοντάς τους χωρίς μέσα ώστε να μπορούν να εργαστούν και να επιβιώσουν. Αυτό αποτελεί άλλο ένα σοβαρό πλήγμα για τη ζωή  συγκεκριμένων Παλαιστινίων, των οποίων η επιβίωση εξαρτάται από την αλιεία, για να μην αναφέρουμε το σύνολο του πληθυσμού  που βρίσκεται εδώ και χρόνια υπό πολιορκία και αποκλεισμό, ως συλλογική τιμωρία, παράνομη βάσει του διεθνούς δικαίου.

Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύθηκε από το γραφείο της Ένωσης Αγροτικών Επιτροπών Εργασίας (UAWC) στην πόλη της Γάζας. Ο Sa’d Zaida, διευθυντής στο UAWC, έκανε την μετάφραση από τα αραβικά στα αγγλικά. Η επεξεργασία και η διατύπωση των τίτλων, έγιναν από την αρθογράφο. 

                                    Ισραηλινοί στρατιώτες παρενοχλούν Παλαιστίνιους ψαράδες. (Φωτογραφία από Rosa Schiano )

Το όνομά μου είναι Mahmoud Zayed. Είμαι 25 ετών. Είμαι ψαράς και ζω με την οικογένειά μου στο Beit Lahiya, στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας. Την Κυριακή 19 Μαΐου του 2013, ο αδελφός μου Khaled (24 ετών) και εγώ πήγαμε για ψάρεμα στις  17:30 περίπου. Έχουμε ένα σκάφος, ahasaka, που μπορεί να δεχτεί δύο άτομα. Μείναμε στην περιοχή Beit Lahiya κοντά στην παραλία. Γύρω στις 21:00 πλέαμε περίπου στα 1,4 χιλιόμετρα (0,8 μίλια) από την παραλία. Μερικά άλλα σκάφη έπλεαν κοντά μας. Ξαφνικά, δύο ισραηλινά σκάφη ninja (Zodiac) μας πλησίασαν και άρχισαν να μας πυροβολούν.

"Η αντιπαράθεση"

Υπήρχαν ίσως και πέντε στρατιώτες σε κάθε σκάφος. Προσπαθήσαμε να ξεφύγουμε από την επίθεση, αλλά εντάθηκε. Φώναξα στους στρατιώτες: «Θέλουμε να πάμε στο σπίτι μας. Θέλουμε να πάμε στην παραλία της Γάζας». Ωστόσο, ο στρατός άρχισε να περικύκλωνει το σκάφος μας, δημιουργώντας τεράστια κύματα. Γεμίσαμε νερό παντού. Ένα από τα κύματα μας έριξε στη θάλασσα. Αλλά καταφέραμε να ανεβούμε πάλι στην βάρκα μας. Ο Khaled έπεσε στο πάτωμα. Είχε εξαντληθεί και ένιωθε αδιαθεσία. Παρόλα αυτά, προσπαθήσαμε να υπερασπιστούμε το σκάφος μας, κάνοντας όσο πιο δυνατά μπορούσαμε κουπί, ώστε να αποτρέψουμε τα στρατιωτικά σκάφη από τα να μας πλησιάσουν. Ένα από τα ισραηλινά σκάφη προσπάθησε να πιάσει το πλοίο μας πετώντας ένα σχοινί σε έναν από τους στύλους. Το κατάφεραν δυο φορές αλλά αφαιρούσαμε αμέσως το σχοινί από το στύλο. [Ο Mahmoud και όλοι οι άλλοι ψαράδες που βρίσκονταν στο δωμάτιο χαμογέλασαν.]

Νέα χρώματα στα ρούχα των κρατουμένων. 

Στο τέλος, ο στρατός κατέλαβε το σκάφος μας. Σύμφωνα με τους ισραηλινούς κανονισμούς, είχαμε το δικαίωμα να πάμε για ψάρεμα μέχρι τα έξι χιλιόμετρα (3 ναυτικά μίλια). Το ισραηλινό ναυτικό μας επιτέθηκε στα 1,4 km (0,8 ναυτικά μίλια), αλλά τη στιγμή που μας έπιασε βρισκόμασταν στο 1χμ (0,5 ν.μ.). Η επίθεση διήρκεσε για περισσότερο από μία ώρα. Όταν κατέλαβαν το σκάφος μας, δεν μας ζητήσαν να βγάλουμε τα ρούχα μας και να κολυμπήσουμε προς το μέρος τους,  όπως είναι η συνήθης διαδικασία. Αυτή τη φορά μας συνέλαβαν απευθείας πάνω στο πλοίο,

γι 'αυτό δεν υποχρεωθήκαμε να κολυμπήσουμε χωρίς ρούχα. Δυο στρατιώτες με πήραν και με μετέφεραν σε ένα μικρό πλοίο του ναυτικού.  Ο Khaled, ο αδελφός μου είχε εξαντληθεί και ήταν άρρωστος. Δύο άλλοι στρατιώτες τον μετέφεραν. Στο πλοίο μας είπαν να βγάλουμε τα ρούχα μας. Μας έδωσαν ένα κίτρινο μπλουζάκι και ένα μπλε παντελόνι … Αυτό πρέπει να είναι νέα μόδα, γιατί το ναυτικό συνήθιζε να δίνει στους  συλληφθέντες αλιείς πράσινες στολές, στη συνέχεια και μετά μαύρες, οπότε τώρα είναι κίτρινες και μπλε. Θα ακολουθούν τη μόδα, γι 'αυτό αλλάζουν τις στολές που μας δίνουν. [Οι ψαράδες γελάνε.]

Με χειροπέδες όλη τη νύχτα στο Ashdod

Οι στρατιώτες μού έδεσαν τα μάτια, μου πέρασαν χειροπέδες και με μετέφεραν μαζί με τον αδερφό μου στο μεγάλο σκάφος του ναυτικού. Εκεί ζήτησαν τα ονόματά μας, τον αριθμό ταυτότητας και τον αριθμό του σκάφους. Τους είπαμε πως δεν γνωρίζαμε τους αριθμούς απ’έξω. Μετά από μία ώρα φτάσαμε στο λιμάνι Ασντόντ . Οι Ισραηλινοί έφεραν ένα γιατρό ο οποίος εξέτασε τον Khaled και του έκανε μια ένεση. Ζήτησαν τα ονόματα και την ταυτότητα μας. Μας τράβηξαν φωτογραφίες και σημείωσαν του αριθμούς των τηλεφώνων μας.  Μετά μας έβαλαν σε ένα δωμάτιο, ενώ είχαμε ακόμη δεμένα τα μάτια και χειροπέδες. Τους ζήτησα να μας βγάλουν τις χειροπέδες, αλλά περάσαμε όλη τη νύχτα με τις χειροπέδες σφιχτά στα χέρια. Το πρωί, με ανέκρινε η ισραηλινή  ασφάλεια, μου έδειξε ένα χάρτη και με ρώτησε για σημεία που γνωρίζω στην ακτή.  Ρώτησαν για την Sudania (το σημείο όπου οι ψαράδες εισέρχονταν στη θάλασσα) και για μια αντλία νερού στην Sudania. Μου έδειξαν επίσης το αστυνομικό τμήμα.

Όλα κατασχέθηκαν, ακόμη και τα 100 NIS από την τσέπη μου

Μετά από την ανάκριση ρώτησα για το σκάφος μου και τα κατασχεθέντα δίχτυα, αλλά μου είπαν ότι πρέπει να μιλήσω με έναν Παλαιστίνιο δικηγόρο (ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι οι αλιείς δεν έχουμε χρήματα για να πληρώσουμε  δικηγόρο ή τα δικαστικά έξοδα). Με οδήγησαν με δεμένα τα μάτια και χειροπέδες πίσω στο δωμάτιο. Η ανάκριση  πραγματοποιήθηκε γύρω στις 8:30 π.μ. και διήρκεσε για 30 ή 45 λεπτά. Διεξήχθη στα εβραϊκά με μετάφραση στα αραβικά. Ο μεταφραστής δεν μιλούσε με παλαιστινιακή προφορά. Ανέκριναν μόνο εμένα, όχι τον Khaled. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα έδεσαν τα πόδια μας με σιδερένιες χειροπέδες. Στη συνέχεια, μας έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας και μας πήγαν στο Ερέζ. Αυτό συνέβη γύρω στις 11:00 το πρωί της Δευτέρας, στις 20 Μαΐου. Είχαμε μείνει χωρίς την βάρκα μας, τα δίχτυα μας και όλο τον εξοπλισμό. Τι περισσότερο;  Είχα 100 NIS στην τσέπη μου. Τα είχα πάρει από τα ψάρια που είχα πιάσει την προηγούμενη μέρα. Τα πήραν και αυτά. Δεν είχαμε το δικαίωμα να μιλήσουμε με την οικογένειά μας, κατά την διάρκεια της σύλληψης, μέχρι που φτάσαμε σπίτι μας.

 

Ξέρουν κάθε λεπτομέρεια για εμάς, αλλά εξακολουθούν να μας συλλαμβάνουν και να μας εκφοβίζουν. 

Αυτό που είναι περίεργο, είναι ότι κατά την διάρκεια της ανάκρισης με ρώτησαν : «Ο αδερφός σου ήταν σε άλλο σκάφος, γιατί ήταν τώρα μαζί σου στο  Hasaka;» Είναι αλήθεια ότι ο Khaled συνήθως πηγαίνει για ψάρεμα με άλλο σκάφος. Αλλά αφού τελείωσε την δουλειά του εκεί,  ήρθε να με βοηθήσει. Αυτό δείχνει ότι μας παρακολουθούν πολύ στενά, ξέρουν τα πάντα για εμάς. Πώς το κάνουν αυτό, δεν ξέρουμε. Αλλά ακριβώς αυτό είναι που συνέβη … Γιατί να μας συλλάβουν και να κατασχέσουν τα πάντα; Νομίζω, επειδή ο αδελφός μου ήρθε μαζί μου στο πλοίο.

Άνεργος

Η οικογένειά μας εξαρτάται από την αλιεία. Είμαστε 7 αδέλφια, 6 αγόρια και ένα κορίτσι, συνολικά η οικογένεια μας είναι 13 μέλη . Έχω ένα γιο. Ο Khaled έχει επίσης ένα γιο. Η οικογένεια είχε μόνο ένα σκάφος Hasaka, το οποίο πλέον έχει κατασχεθεί. Ο πατέρας μας και ένας άλλος αδελφός μας, έχουν επίσης μια βάρκα, αλλά είναι για δική τους χρήση. Το Hasaka ήταν το μόνο μέσο μου για να κερδίζω τα προς το ζην.  Θα είμαι άνεργος μέχρι να μπορέσω να αγοράσω ένα νέο σκάφος. Δεν μπορώ να δανειστώ την βάρκα κάποιου άλλου.  Τι θα συμβεί αν οι στρατιώτες  την κατασχέσουν πάλι;   Το σκάφος Hasaka, που είχα κόστιζε 3.300 NIS (900 $). Τα δίχτυα και ο εξοπλισμός κοστίζουν ακόμη περισσότερο. Το Σάββατο, αγόρασα δίχτυα για 2.000 NIS. Ήταν ολοκαίνουργια και τα έχασα μόλις μία ημέρα αφού τα αγόρασα.

Έξι μίλια, σα σταγόνα στον ωκεανό

Πώς αισθανόμαστε για την επέκταση της γραμμής αλιείας από τα τρία στα έξι ναυτικά μίλια; Βοηθάει λίγο. Αν κοιτάξουμε την οικονομική πλευρά, δεν υπάρχει καμία αλλαγή. Βοηθάει για παράδειγμα για τις σαρδέλες, που είναι εποχιακές, αλλά είναι σχεδόν το τέλος της σεζόν της σαρδέλας τώρα. Για τα άλλα ψάρια δεν αλλάζει τίποτα. Η "φυσική αλιεία" ξεκινά μόνο μετά από τα οκτώ ναυτικά μίλια,  όπου υπάρχει αυτό που λέμε μια «γραμμή βράχων». Οτιδήποτε λιγότερο προσφέρει μόνο ένα εποχιακό επίδομα. Επιπλέον, απαγορεύεται να ψαρεύει κανείς στα έξι ναυτικά μίλια, καθώς εκεί βρίσκονται τα αυγά ψαριών. Ανάμεσα στα τρία με έξι μίλια υπάρχει μόνο χώμα… Υπάρχουν σαρδέλες στα έξι ναυτικά μίλια. Αν είσαι τυχερός μπορεί να πιάσεις κι άλλα είδη ψαριών. Τα πράγματα όμως γίνονται καλύτερα μετά τα έξι ναυτικά μίλια, αλλά η καλή περιοχή ξεκινά στα οκτώ μίλια….. Το επικίνδυνο, μετά το Νοέμβρη του 2012, είναι ότι η συμφωνία της κατάπαυσης του πυρός μας επιτρέπει να ψαρεύουμε μέχρι τα έξι ναυτικά μίλια, κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί σχέδιο ώστε αυτό να είναι το μέγιστο σημείο που θα μας επιτραπεί ποτέ να πάμε. Είναι ένα είδος συλλογικής τιμωρίας. Το Ισραήλ δεν χρειάζεται ούτε συγκρούσεις,  ούτε πυραύλους. Μας τιμωρεί και χωρίς αυτά.

Ένα μήνυμα προς τον κόσμο

Θέλουμε τη βάρκα και τα δίχτυα μας πίσω. Θέλουμε οι Ισραηλινοί να μας αφήσουν ήσυχους, να ζήσουμε ειρηνικά και να μας δώσουν το δικαίωμά μας να ψαρεύουμε όπου θέλουμε.  

 

Πληροφορίες για την κατάσταση.

Η επίθεση του ισραηλινού ναυτικού στους Παλαιστίνιους αλιείς συνέβη εντός του ορίου των τριών μιλίων   (για την ακρίβεια στα 0.8 ναυτικά μίλια), την οποία η ισραηλινή πλευρά θα δικαιολογούσε ως "στρατιωτική αναγκαιότητα". Σύμφωνα με την "στρατιωτική αναγκαιότητα" κατέσχεσαν την βάρκα και τα δίχτυα. Η συμφωνία του Όσλο του 1994 έχει ορίσει τα χωρικά ύδατα των Παλαιστινίων στα 20 ναυτικά μίλια. Ο αριθμός αυτός έχει συρρικνωθεί από τότε: Το 2002 μειώθηκε επίσημα στα 12 ναυτικά μίλια με τη συμφωνία Bertini. Στη συνέχεια το Ισραήλ μείωσε την αλιευτική ζώνη ακόμη περισσότερο, και μετά την σύλληψη του στρατιώτη Gilad Shalit, στις 25 Ιουνίου του 2006, οι αλιείς δεν έχουν το δικαίωμα να πηγαίνουν πέρα από τα τρία ναυτικά μίλια. Έτσι στους Παλαιστίνιους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα πρόσβασης στο 85% της θάλασσας τους, στην οποία έχουν νόμιμο δικαίωμα, σύμφωνα με τη συμφωνία του Όσλο. Μετά την κατάπαυση του πυρός, το Νοέμβριο του 2012, μετά την επίθεση Αμυντικός Πυλώνας, η αλιευτική ζώνη επεκτάθηκε στα 6 ναυτικά μίλια και πάλι. Παρά την συμφωνία αυτή όμως, το ισραηλινό ναυτικό συνεχίζει να επιτίθεται στους αλιείς και εντός του ορίου αυτού.  Τον Μάρτιο του 2013, επιβλήθηκε πάλι το όριο των 3 ναυτικών μιλίων, μετά την εκτόξευση κάποιων ρουκετών από τη Γάζα προς το νότιο Ισραήλ. Την Τρίτη, 21 Μαΐου το Ισραήλ διεύρυνε την ζώνη αλιείας πάλι στα έξι ναυτικά μίλια, ως μια χειρονομία «καλής θέλησης» κατά την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι στο Τελ Αβίβ, όπως λένε πολλοί. Το ψάρεμα παρέχει τα προς το ζην σε πολλές οικογένειες και είναι μια σημαντική πηγή τροφής για τους κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας. Τα ύδατα κατά μήκος της ακτής της Γάζας εδώ και καιρό έχουν υπεραλιευτεί και πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως το Παλαιστινιακό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (PCHR) και η B'Tselem, κάνουν έκκληση για την αποκατάσταση του ορίου των 20 ναυτικών μιλίων, όπως προβλέπεται από τις ενδιάμεσες συμφωνίες του Όσλο εδώ και 20 χρόνια .

Σχετικά με την Petra Stastna

Η Petra Stastna προέρχεται από την Τσεχική Δημοκρατία, όπου συμμετέχει ενεργά σε διάφορα κινήματα αλληλεγγύης, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα για δικαιοσύνη και ελευθερία για την Παλαιστίνη. Σήμερα βρίσκεται στη Γάζα.

 

Tiny URL for this post:
 

This post is also available in: Αγγλικα