Οι Παλαιστίνιοι που εξαιρούνται από τις “ειρηνευτικές συνομιλίες”

από τον Samer Abdelnour

Υπάρχουν πολλοί υποστηρικτές των ανανεωμένων, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, ειρηνευτικών συνομιλίων μεταξύ του Ισραήλ και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, παρά τον διαδεδομένο σκεπτικισμό.Μία ιδιαίτερα ενεργή ομάδα υποστηρικτών των συνομιλιών είναι η ομάδα που είναι γνωστή ως The Elders. Τρεις απο τους Elders – ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ, ο πρώην πρόεδρος της Φινλανδίας Μάρτι Αχτισάαρι, και ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Αλγερίας και αγωνιστής της ελευθερίας Lakhdar Brahimi – πέρασαν πρόσφατα χρόνο στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο θέτοντας τα πλαίσια για τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Είναι διδακτικό να επανεξετάσει  κανείς τα επιχειρήματά τους, όπως είχα την ευκαιρία να κάνω σε μια κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση του Ιουλίου κατά τη διάρκεια της επίσκεψης τους στο Λονδίνο.

Peace talks-Missing Pal

 Η συζήτηση υπήρξε χρήσιμη και ουσιαστική: η επέκταση των εποικισμών και η περιχαράκωση του Απαρτχάιντ καθιστά τη λύση της δημιουργίας  δύο κρατών άμεσα ακατόρθωτη. Η διεθνής κοινότητα έχει απογοητεύσει τον παλαιστινιακό λαό. Η ειρήνη είναι στα χέρια του Ισραήλ, καθώς οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν τη δυνατότητα να πιέσουν το Ισραήλ για οποιαδήποτε συμφωνία. Ίσως να μην υπάρχει πολιτική βούληση από την μεριά του Ισραήλ να σταματήσει τον εποικισμό της Παλαιστίνης. Χωρίς σοβαρές εξωτερικές πιέσεις, το Ισραήλ θα έχει ελάχιστα κίνητρα να τηρήσει τις υποχρεώσεις του βάσει του διεθνούς δικαίου και, τέλος, είναι απίθανο η σημερινή ισραηλινή πολιτική ελίτ να λάβει σοβαρά ποτέ υπόψη της την ειρήνη.

Παρά αυτά τα μεγάλα εμπόδια η ομάδα των Elders επεσήμανε, ότι οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα αντιμετωπίσουν ένα δυσάρεστο μέλλον μετά την πιθανή επίτευξη της δημιουργίας των δύο κρατών. Έτσι, οι προσπάθειες του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι θεωρήθηκαν όχι μόνο σοβαρές και γνήσιες, αλλά και η "τελευταία ελπίδα" για την ειρήνη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Το πρότυπο της  δημιουργίας των δύο κρατών που προτείνεται, είναι το ίδιο όπως ήταν για δεκαετίες: δύο κράτη με σύνορα, βασιζόμενα στην Πράσινη Γραμμή και ανταλλαγές γης, ώστε να ενσωματωθούν οι περισσότεροι εβραϊκοί εποικισμοί της Δυτικής Όχθης στο νέο Ισραήλ, ώστε να επιτρέπεται στους Παλαιστίνιους να δημιουργήσουν ένα δρόμο επαφής μεταξύ της Δύσης Όχθη και της Γάζας.

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικοί ηγέτες έχουν προτείνει ότι τα τέσσερα εκατομμύρια Παλαιστίνων που βρίσκονται υπό την ισραηλινή κατοχή στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, θα μπορούσαν να εκφράσουν τη θέση τους σχετικά με μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία μέσω δημοψηφίσματος. Αλλά τι γίνεται με την Παλαιστινιακή Διασπορά – τα εκατομμύρια των προσφύγων και των εξορίστων που δεν επιτρέπεται να γυρίσουν στο σπίτι τους και ο αριθμός των οποίων αυξάνεται καθημερινά με κάθε νέο εκτοπισμό; Τι γίνεται με τα δικαιώματα και τις προσδοκίες μας;

Δυστυχώς, οι υποστηρικτές «των ειρηνευτικών συνομιλιών»  φαίνεται πως άνετα εξαιρούν την πλειοψηφία του παλαιστινιακού λαού, αγνοώντας τους και  ουσιαστικά μην υπολογίζοντάς τους στην ειρηνευτική διαδικασία. Αντί να εργάζονται για μια περιεκτική βάση και να εξετάζουν τις προσδοκίες της πλειοψηφίας των Παλαιστινίων, οι συνομιλίες επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στο ζήτημα των συνόρων και τις ανταλλαγές γης. Το καθεστώς της Ιερουσαλήμ σπάνια αναφέρεται   όπως και ελάχιστα συζητιέται το θέμα των Παλαιστινίων προσφύγων και εξόριστων, γεγονός που δηλώνει ότι τα δικαιώματα και οι προσδοκίες μας είναι διαπραγματεύσιμα.

Ως  Παλαιστίνιος, θεωρώ ότι αυτές οι θέσεις περιφρονούν εντελώς τα δικαιώματά μας. Όσο δύσκολο κι αν μπορεί να είναι για τους παρατηρητές να το αποδεχθούν, το δικαιώμα των Παλαιστινίων προσφύγων και των εξορίστων,  της επιστροφής μας στην πατρίδα μας είναι αναφαίρετο. Το δικαίωμα της επιστροφής είναι τόσο ατομικό όσο και συλλογικό δικαίωμα. Κάθε διαπραγμάτευση του δικαιώματος αυτού δεν πρέπει να συμβεί χωρίς την πλήρη συμμετοχή των Παλαιστινίων προσφύγων και των εξορίστων, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Και το σημαντικότερο, η αραβική ειρηνευτική πρωτοβουλία, η οποία μιλά για μια «δίκαιη λύση» για τους πρόσφυγες που θα «συμφωνηθεί», δεν θα πρέπει να καταλήξει σε μια επανεγκατάσταση εν λευκώ.

Επιπλέον, υπάρχουν εναλλακτικές, στο δόγμα της λύσης των  δύο κρατών : η λύση των δύο κρατών δεν είναι σίγουρα η μόνη βιώσιμη επιλογή για την ειρήνη. Μετά από δεκαετίες μιας αποτυχημένης διαδικασίας, ο επικείμενος θάνατος της λύσης των δύο κρατών θα πρέπει να ενδυναμώσει εκτιμήσεις εναλλακτικών δυνατοτήτων και να μην αναμασώνται λύσεις του παρελθόντος. Περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη για  στοχαστές με στρατηγική και πολιτικούς φορείς που θα διερευνήσουν σοβαρά τη λύση του ενός κράτους, καθώς και δι-εθνικές επιλογές. Οι σκληροπυρηνικοί του Ισραήλ δεν μπορούν να δεχτούν να ζουν μαζί με "μη-Εβραίους" ή ότι οι Παλαιστίνιοι θα έχουν κάποτε ίσα δικαιώματα με εκείνους, αλλά αυτή η ιδανική λύση είναι ελκυστική για πολλούς  Παλαιστίνιους  και  ανθρώπους εβραϊκής καταγωγής.

Μία πλατφόρμα που θα βασίζεται στα ίσα δικαιώματα μπορεί να φτάσει  στον πυρήνα της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης: την βαθιά ιδεολογική διάκριση που επιτρέπει τον βίαιο εκτοπισμό του γηγενή παλαιστινιακού λαού. Οι υποστηρικτές των ειρηνικών συνομιλιών προβλέπουν την καταδίκη του Ισραήλ, εάν η λύση των δύο κρατών αποτύχει, επειδή θα χάσει την εβραϊκή πλειοψηφία του – μια πλειοψηφία που επιτεύχθηκε μέσα από τους πολέμους, την εθνοκάθαρση, και τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων. Αυτό δεν είναι, σαφώς, μια υγιής βάση για μια πραγματική ειρήνη βασισμένη στη δικαιοσύνη και την αμοιβαία κατανόηση. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αρχίσει να εξετάζει σοβαρά και να συζητά εναλλακτικές προτάσεις απέναντι στη  λύση των δύο κρατών.

Εμείς, ως Παλαιστίνιοι που εξαιρούνται από την ειρηνευτική "διαδικασία" κατά τη διάρκεια αυτών των δύο τελευταίων δεκαετιών, προσπαθούμε σε παγκόσμιο επίπεδο να συνεργαστούμε μεταξύ μας   και να επηρεάσουμε την πολιτική των Παλαιστινίων. Παραδείγματα τέτοιων προσπαθειών είναι το κίνημα Μποϊκοτάζ , δηλαδή το κίνημα για την Απόσυρση Επενδύσεων και την επιβολή Κυρώσεων (BDS), το οποίο αποτελεί πλέον ένα κίνημα διεθνούς αλληλεγγύης,  βήματα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με αυξανόμενο αναγνωστικό κοινό, όπως η Electronic Intifada,  νέες δεξαμενές σκέψης (όπως η Αλ-Shabaka και η Masarat), και προσπάθειες για την αναζωογόνηση των αντιπροσωπευτικών δομών (όπως η πρωτοβουλία για την καταγραφή των Παλαιστινίων σε όλο τον κόσμο, για την εκλογή Εθνικού Παλαιστινικού Εθνικού Συμβουλίου). Αν και δεν συμμετέχουμε στο τραπέζι των ειρηνευτικών συνομιλιών,  κάθε βιώσιμη ειρηνευτική πρωτοβουλία θα πρέπει να λαμβάνει και τις δικές μας φωνές υπόψη. Η Παλαιστινιακή Διασπορά δεν θα ησυχάσει μέχρι να αναγνωριστούν τα δικαιώματα και οι προσδοκίες μας.

Ο Samer Abdelnour είναι συν-ιδρυτής της Αλ-Shabaka: Ενός Παλαιστινιακού Δικτύου Πολιτικής. Ολοκληρώνει το διδακτορικό του δίπλωμα στο τμήμα Management στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου για τις ΜΚΟ και την ανθρωπιστική ανταπόκριση, καθώς και για τον ρόλο  της κοινότητας και των συλλογικών επιχειρήσεων στην οικοδόμηση της ειρήνης μετά τον πόλεμο και την ανάπτυξη στο Σουδάν. Από το 2005 έχει καταφέρει προγράμματα εφαρμοσμένης έρευνας σε ολόκληρο Σουδάν.

Tiny URL for this post:
 

This post is also available in: Αγγλικα